Another boring teenage life packaged in a blog.

E gave me a belated Sinterklaas present today. It’s a Moleskine notebook.

Today, I was riding my bike and stopped at a street light. A little girl looked at me, then asked her mother, “Mommy, why does that girl have a ring through her nose?” Her mother then replied, “Because her parents don’t love her.” FML.

Je kunt veel zeggen over onze goede oude school, lef hebben ze wel. Onderstaande is gecensureerd uit de schoolkrant in verband met slechte publiciteit voor de school. Even zodat het voor iedereen duidelijk is: Het Hermann Wesselink College

Een doodnormale dinsdagmiddag, zou je zeggen. Toch hangt er iets in de lucht. “Ze hebben een foodfight georganiseerd!” zegt een vriend van me enthousiast. Het is de tweede pauze, ongeveer 3 minuten na 1 uur. Ik lach. Een foodfight, gezellig! Zolang ik maar geen appel/broodjes filet americain/cola light over me heen krijg vind ik het prima. Een paar minuten later begint het ‘voedselgevecht’. In de verte zien we een broodje door de lucht vliegen, mensen vluchten lachend weg uit het achterste deel van de kantine. Ik zie Stanley staan met een heel boos gezicht. Hij kijkt om zich heen, opzoek naar de daders, die natuurlijk onzichtbaar zijn.
Je krijgt wat rijst op je kop (gaan we trouwen?) en ziet nog wat onbekende objecten door de lucht vliegen. Het midden van de kantine raakt langzaam leeg, niemand wil in de vuurzone terecht komen. Dan vliegt er ineens een gigantische zak pepernoten door de lucht. Hier en daar gegil “Au! Die dingen zijn hard!” hoor ik vanuit de verte. Vanaf de zijlijn sta ik erbij en kijk ernaar. Wat gegrinnik kan ik niet onderdrukken, en ook om me heen lijkt niemand het erg te vinden. De kantinemensen kijken een beetje verdwaasd rond. ‘Moeten wij dit nou allemaal op gaan ruimen zo meteen?’ hoor je ze denken. Toch lijken ze het niet heel erg te vinden, op een pruillipje en een chagrijnig hoofd hier en daar na.
Dan ineens hoort men een luide knal.

In een leeg deel van de kantine zien we een rookpluimpje onder een lamp. Eerst dacht ik dat de lamp ontploft was (nee, ik weet ook niet hoe ik daar bij kwam). Goed, een nitraatje dus. Flauw, heel flauw. Niemand zit toch te wachten op een bommetje in een overvolle kantine? Gelukkig is er niemand gewond, de dader pakte netjes een rustig hoekje. Toch gillen een paar meisjes de longen uit hun lijf, een aantal mensen rennen weg. De kantineknuppels zijn nu wel echt geschrokken. Eén van hen hangt met een lichtelijk panisch gezicht aan de telefoon. “Hallo? 112? EEN AANSLAG!” hoor ik haar bijna zeggen. Natuurlijk hoor ik niks, daar praat iedereen om me heen veel te hard voor.
“Wat was dat nou?” “Een vlinder?” “Nee, vlinders zijn veel harder.. Dit was vast een rotje.” “Welke idioot doet dat nou?”
Een jongen loopt onze kant op maar wordt in zijn nekvel gegrepen door een doodkalme meneer Ran. “Loop jij maar even mee,” zegt hij ijzig.
Langzaamaan verlaat iedereen de kantine. “Hup, loop eens door jongens!” schreeuwt meneer Winter nog onze kant op.
Eenmaal buiten houden de lolbroeken niet op. In de loge wordt een show opgevoerd en de helft van het HWC verdringt zich voor het raam om te kijken wie de verdachten zijn en wat er tegen ze gezegd wordt. Er staan minstens 5 onschuldige mensen in de loge, maar toch kijken ze allemaal even ongelukkig. Of zie ik daar een grijns? Ondertussen wordt er met meel gegooid (origineel!) en een meisje wordt meegesleurd door een kwade leraar. “Nou is het klaar!” roept hij.
De volgende dag krijgen we een mededeling van de rector. Hij is erg teleurgesteld, horen we. De kantine blijft vandaag dicht (alsof we dat nog niet doorhadden) en op het schoolfeest wordt geen alcohol geschonken. Nou, ik kan de feestcommissie verzekeren dat er een schamele opkomst aan bovenbouwers zal zijn. Twee, hooguit drie mensen gaan er nu nog heen. Gooi de boel dan maar helemaal dicht om 11 uur!
Goed. Een traumatische gebeurtenis, een aanslag – het zal allemaal wel. Wat mij betreft was het gewoon een roerige pauze met een grapje van iemand die niet eens op het HWC zit. Het zijn toch geen terroristen? Er waren geen gewonden! Er wordt maar gestrooid met termen als vandalisme en terreur, wat een onzin zeg. De hele school wordt gestraft voor iets wat een groepje mensen doet. Natuurlijk, het is onbehoorlijk dat dit soort dingen gebeuren, ik praat het absoluut niet goed. Maar toch… Toch had ik meer verwacht van onze school.

In het boek De grenzeloze generatie wordt duidelijk wat de persoonlijke en maatschappelijke consequenties zijn van de gebrekkige overdracht van zelfbeheersing en het nemen van verantwoordelijkheid. Dit leidt onder meer tot schooluitval, obesitas, agressie, alcoholmisbruik, een focus op uiterlijkheden en toenemend onbehagen. En een toenemend beroep op de jeugdzorg. Een leger hulpverleners en een veelheid aan regels krijgen de problemen maar niet onder controle.

Leuk gezegd, maar sprak koning Salomon in het oude Egypte niet al van de verloedering van de jongere generatie? Wat een briljant stukje oppervlakkig onderzoek van Motivaction (de heren Martijn Lampert en Frits Spangenberg). Zo zijn we dik, gaan we niet naar school, zijn we agressief, gebruiken we verdovende middelen en durven we ook nog bij Jeugdzorg aan te komen.

Maar, is het wel zo slecht gesteld met jongeren? We hebben zeker een giga-generatiekloof, dat komt ook omdat de moderne samenleving veel dynamischer is dan de uit de tijd van onze ouders. In de jaren ’70 had je namelijk nog geen telefoon die je uit je zak kon pakken en waar dan ook ter wereld kon chatten. (Dat woord hadden we ook nog niet.) Volgens mijn moeder (favoriete uitspraak ‘Toen ik zo oud was als jij!’) werd de telefoon enkel door vader en moeder gebruikt en liep zij zelf altijd buiten. Wat ze altijd vergeet is dat haar generatie ook bestond uit hippies, krakers en gigantische stapels marihuana erdoor heeft gejaagd.

Onze samenleving maakt dat we veel sneller en makkelijker kennis kunnen opdoen en contacten leggen, we krijgen daardoor veel vroeger meer te zeggen en ondernemen ook meer. Dat is aan de ene kant oneerlijk en beangstigend voor onze ouders, want het is niet iets dat ze gewend zijn en aan de andere kant een geweldige kans voor groei en productiviteit. Wat dan wel weer typerend is dat ouders kinderen tegenwoordig veel meer dan vroeger proberen te beschermen en tegenhouden (op straat spelen is gevaarlijk, altijd fietsen met zijwieltjes en nooit zonder helm, hand, pols, scheen en knie beschermers rolschaatsen.) Misschien was de extra-grote generatiekloof beangstigend voor de onderzoekers, wie weet. Ik ga het onderzoek niet verder afkraken, dat is al genoeg gedaan (hier en in de NRC•Next van gisteren).

Ondergetekende schreef dit op station Utrecht, genietend van een ‘hippe’ caramel latte bij Starbucks, wachtend op anderen om te vergaderen. Hij begon de dag met college en zal vanavond bij een cursus korte verhalen schrijven zitten. We leven snel en we communiceren de hele dag door, ik weet bijvoorbeeld dat momenteel @blended (twitter) opgesloten zit in de aula van mijn oude middelbare school en dat @emn92 10 minuten te laat gaat komen. We praten met onze ouders en leraren, maar stiekem geven we niks om hun zorgen want we weten dat we onderdeel zijn van een nieuwe generatie met een andere levensstijl. Net zoals onze ouders. We live on fascination.

We live on fascination